Ervaringen
Coaching ervaring heb ik opgedaan met veel verschillende activiteiten, waaronder in (top)sport, de bouw, het onderwijs en in lastige privé situaties. Hieronder neem ik je in vogelvlucht mee naar een aantal voorbeelden uit de praktijk.
Tijdens mijn american football carrière als speler en coach heb ik spelers gehad die begonnen als onzekere speler op het veld, maar die toch die uiteindelijk in het Nederlands elftal zijn gaan spelen. Sommigen hebben zelfs hoge Europese competitie gehaald! Dat gebeurt niet vanzelf. Dat gebeurt omdat iemand zelf keihard blijft werken, en daarbij iemand heeft die in hen gelooft op de dagen dat hij het zelf niet doet. En daarnaast begeleid met omstandigheden buiten het veld om, op school of privé, want die hebben ook altijd invloed op je sport.
Een speler die de bal laat vallen op het belangrijkste moment. Iedereen kijkt. Hij staat daar en wil het liefst wegkruipen. Dan loop je naar hem toe en zeg je: volgende Play, ik geloof nog steeds in je, we pakken dit op na de game, gedachten op nul en weer proberen. Dat heb ik honderden keren gedaan. En ik heb gezien wat het doet; jongens die daardoor bleven doorzetten en doorgroeien.
In mijn eigen bedrijf in de bouw zag ik hetzelfde, maar dan langzamer. Jongens die op dag één niks durfden te vragen, bang om dom te lijken. Ik leerde ze eerst dat fouten maken erbij hoort, dat ze in zichzelf kunnen geloven, en zag hun zelfvertrouwen dag in dag uit groeien. Ik heb jongens binnen zien komen die zichzelf amper aankeken, en zien vertrekken als vakman die zelf weer een nieuwe leerling onder zijn hoede nam.
Twee momenten die ik nooit vergeet als leraar en mentor:
Een mentor leerling die al weken stiller was dan normaal, bleef na de les zitten terwijl de klas leegliep. Geen aanleiding, geen vraag van mij. Hij zei alleen: "Mag ik u even spreken?" Bleek dat hij thuis al maanden dingen meemaakte waar niemand op school van wist. Hij had het nooit verteld tot hij het gevoel had dat er iemand was die niet meteen zou oordelen of doorverwijzen, maar echt naar hem zou luisteren.
Twee leerlingen (vrienden van elkaar) kwamen een keer expres vroeger naar mijn lokaal, voordat de les begon. Niet om over het vak te praten. Ze vroegen wat ik zou doen als ik in zijn schoenen stond: hij twijfelde enorm over zijn toekomst, met alles wat er afspeelde in zijn privé leven en op straat met hun vrienden, met wat er allemaal was gebeurd. Hij had dat aan niemand thuis durven vertellen. Ze hadden wel eens een balletje laten vallen tijdens de les maar opeens kwam het er wel uit, gewoon omdat ik nooit had gedaan alsof ik alle antwoorden had: ik had alleen altijd tijd voor hem gemaakt.
Beide keren gebeurde hetzelfde: niemand stuurde ze naar mij toe. Ze kwamen zelf, omdat ze voelden dat het veilig was. En dan vanuit hier samen op te bouwen om wel met hun ouders of mentor te kunnen praten was een prachtige uitkomst waar ik nog steeds erg trots op ben’
Het voelde als een eer om met alle leerlingen te werken om naar ze luisteren en ze gehoord en gezien te laten voelen. Om ze zo te helpen in hun pad tijdens de jaren die ze op de middelbare school en voortgezet onderwijs hadden
En dan het gewone leven. Een jongen die me appt om twee uur 's nachts omdat hij het niet meer zag zitten… Ik bel hem op, en luister. Een vader die belt omdat zijn zoon zich had afgesloten; ik rij naar hem toe en ga het gesprek aan. Een goede vriend die dacht dat hulp vragen zwak was, tot hij het eindelijk tegen me durfde te zeggen. Daar zijn geen protocollen voor. Dat is er zijn, luisteren, en niet weglopen als het ongemakkelijk wordt.
Er is in al die voorbeelden één ding dat ik steeds terugzie. Iemand die faalt en dan moet kiezen; wegkruipen of opstaan. Ik maak die keuze niet voor je. Ik sta ernaast terwijl jij hem maakt. En ik zorg dat je weet: falen is niet het einde. Daar begint het groeien.
Dat is Real Talk Coaching. Geen omwegen, geen oordeel. Iemand die het zelf heeft meegemaakt en die niet wegkijkt.