Geen protocol. Geen vragenlijst die je moet invullen voor je gehoord wordt. Bij mij begint het met één ding: ik kijk naar wie er tegenover me zit.

De ene jongen heeft een schop onder zijn kont nodig, recht voor z'n raap, zonder omwegen. De ander heeft eerst iemand nodig die gewoon luistert zonder oordeel, zonder haast voordat er ruimte is voor die schop. Ik pas me aan op de persoon, niet andersom.

Wat blijft, is de manier waarop ik werk: eerlijk. Als ik iets zie dat je zelf nog niet ziet, zeg ik dat. Als je een excuus verkoopt, prik ik erdoorheen met respect, maar zonder het te laten liggen. Coaching bij mij is geen zachte deken. Het is een spiegel.

Ik geloof niet in praten om het praten. Elk gesprek heeft een richting: waar sta je nu, en wat ga je doen om verder te komen. Klein beginnen mag. Fouten maken mag. Stilstaan niet.

Twaalf jaar een eigen bedrijf runnen, leerlingen begeleiden als mentor, jaren head coach zijn in het American football...Overal leerde ik hetzelfde: Ze groeien van iemand die in ze gelooft én ze aanspreekt. Precies dat breng ik mee de coaching in.

Geen omwegen. Geen oordeel. Wel iemand die met je meegaat  zolang jij bereid bent om de stap te zetten.